Salut! to the futures untold, to be discovered by the brave.

Ik kreeg klachten dat jullie geen berichten en reacties op mijn Blog konden plaatsen. Mijn excuses en volgens mij is het nu opgelost. Ik lees graag wat jullie denken, tips, suggesties, etc.

Op aanraden van een familielid pak ik even het verhaal op na de letterlijke en figuurlijke klap in het gezicht op Schiphol.

Maar eerst even dit:

Ik ben aan het nadenken

aan 't bedenken, hoe verder...?

Bepaalde plannen overdenken.

Het gaat over de toekomst, 

dus ik moet verder denken.

Ik doe het voor mijn meisje, 

en zij mag mij niet verdenken van nalatigheid.

Al zal ik haar misschien geen miljoenen nalaten,

Zij moet mij als een sterke, lieve, stabiele moeder gedenken.

Er niet zijn als zij mij nodig heeft,

daar wil ik niet aan denken!

By 

Poez.C char

Je vraagt je misschien af waarom ik dit geplaatst heb. Een paar dagen geleden kreeg ik dit van een onvoorstelbaar geweldige, sterke en bovenal prachtige vrouw. Iemand die ik onmogelijk uit mijn gedachten en hart kan verbannen. Iemand waar ik veel respect voor heb. 

Ik vroeg of ik haar gedicht op mijn Blog mocht plaatsen. Niet alleen omdat ik het mooi vond, maar omdat het voor mij plotseling een verband zichtbaar maakte. 

Ik begon "De Reis Begint" met mijn verhaal en keuze om als mens, vrouw en moeder te remigreren naar Suriname. Mijn moeder, zoals vele moeders- en vaders, opvoeders, heeft ooit ook het besluit genomen weg te trekken uit een Land. Haar geboorteland. Dit besluit lijkt mij onvoorstelbaar moeilijk. Ik kon aan niets anders denken dan terug komen. Waarom doen de mensen de dingen die ze doen? wat geeft iemand de kracht alles wat vertrouwd is achter te laten en hun spreekwoordelijke "heil" ergens anders te zoeken? Dit gedicht herinnerde mij eraan dat mijn moeder net als ik de keuze vooral als "Moeder" heeft gemaakt. Wij mensen zijn Extraordinaire wezens... als wij iets hebben waar we werkelijk om geven, kunnen wij, met het beschermen van, en de welzijn van dat gene in gedachten, bergen verzetten. Onze enige uitdaging is vaak om in onszelf "dat gene"te zien.

The difference between ordinary and extraordinary lies in what you believe.

&

Dont let someone else see more in you than you see in yourself.

TD Jakes.

Et Mentenant...

Maart 1994

"Je moet er even doorheen bijten", zei mama volgens mij.

Any how, ik beet er door heen, Die ijzige kou, niet dat ik veel keus had. Ik probeerde me te focussen op al dat "fijns" dat achter het grijze gordijn ( niet te verwarren met "Het Ijzeren Gordijn", maar het feit dat ik hier aan denk... wel..) zou liggen.

Een gevoel van... orde, netheid en de hoop dat er een wereld is waarin,zolang jij je aan de regels houdt het allemaal wel goed komt. De belofte, de mogelijkheden, op eerste gezicht leek het allemaal te kloppen. 

Ik herinner mij een rode auto, een neef, een benzine station en een bijna eerie stilte, of eerder gebrek aan lawaai, op de prachtige, meer banen tellende,  perfect gelinieerde wegen. Hoe komt een mens erbij om zoveel wegen naast elkaar te maken? Geniaal! Als de wegen al zo goed georganiseerd zijn... ( het kostenplaatje van de bouw en onderhoud laat ik even buiten beschouwing aangezien men geen acht slaat op de keerzijde van de dingen die ze idoliseren). 

En iedereen leek wel geïnstrueerd.  Het gemak waarmee de auto's over het wegdek gleden ( in tegenstelling van het gehobbel en gehuts op de Surinaamse wegen anno 1994) en de vloeiende bewegingen waarmee ze van baan verwisselden leek op een wel gesynchroniseerde uitvoering van een goed lopende mechanisme.

we leken bijna als in een stroom weg te vloeien toen we de afslag namen om bij een benzinestation te stoppen. Nieuwsgierig als ik was naar meer van dit beloofde land vroeg ik voorzichtig of ik mee mocht naar binnen. Ondanks de bezwaren van mijn moeder mocht ik toch mee met mijn neef. 

Ooo, ik zeg het je eerlijk, een gedeelte van de geest die mij eerder voor de klapdeuren op Schiphol verlaten had vond spontaan de werking uit van telekinese. 

Wel opgevoed als ik was vroeg ik niet of ik iets mocht. maar de blik in mijn ogen moest ietshebben verraden  want er werd mij gevraagd of ik iets wilde. Met grote ogen vol ongeloof en het afkeurende stemmetje van mijn moeder in mijn achterhoofd keek ik mijn verlosser aan. "pak maar, het mag wel", of zoiets, had nog nooit zo bevrijdend geklonken. Maarrr... ik bleef beleefd en zocht naar het kleinste wat het lekkerste leek. 

"Is dat alles?". 

"Ik mag nog meer pakken?". 

"Ja pak maar wat je wil". 

Wie is deze heilige?! mijn hand ging twijfelend naar het snoepgoed dat ik eerst had laten liggen omdat, naar moeders jarenlange instructies, ik niet te gierig mocht zijn. Bijna schuchter gleed mijn blik weer naar het gelaat dat op dat moment, mijns inziens, tot een held behoorde. Na een aanmoedigende blik liet ik alle fatsoen varen en graaide onbeschaamd, maar nog wel gemanierd, naar nog een paar items. Na mijn buit te hebben bekeken kreeg ik nog lachend een sarcastische "is dat alles?" te horen, maar mijn geluk was te groot om daar acht op te slaan. 

Zelfs de gedachte aan de ongetwijfeld afkeurende blikken van mijn moeder deed me niet terug deinzen. Dat was overigens de eerste en een van de weinige keren dat ik zo moedig en opstandig weerstand bood aan mijn moeders oordeel. Natuurlijk, ook ik kon ondeugend zijn, maar mama's oordeel hing altijd als een wolk boven mijn hoofd ( wie inzicht heeft voelt de bui al hangen maar ik ga er niet verder op in). 

Natuurlijk was mama verontwaardigd en was ik ten strengste verboden alles in een keer op te eten. Haar verwijzing naar het feit dat dit niet eens mogelijk was, benadrukte haar afkeuring voor mijn gulzige gedrag. de onuitgesproken "ik heb je niet zo opgevoed" demonstreerde ze door de zak vol goodies voor me te "bewaren", ahum ( volgens mij at ze er zelf wat van). Nu ik dit schrijf besef ik me dat ik die zak met mijn schatten erin nooit meer terug heb gezien. Ik heb het ook niet gemist, tot nu toe dan. 

De auteur gaat even op onderzoek uit waar haar zak met Goodies is gebleven. kijk uit naar het vervolg op deze blog (geen zorgen het is al op klad geschreven).  

Dit laat ik jullie na:

Like pedestals I see the little diamond- like shimmering dewdrops, 

drip in the cool water of the shadow- coverd, still beek, 

showing me the way, 

tiptoeing with ease, 

light as a feather, 

guided by Devine light in this enchanted forrest 

to a future, ( behold ), of circumstances and possibilities untold 

and wonders yet to unfold.

Look for me in that Magical place, 

when you yourself reach a Goal that was never reached before, 

a Purpose never reached before 

and a Future never realized before, 

for our own is but our own, 

and the future of those covered in thorns 

will never be as bright as the ones untold.

Yours truley

VanessaM.

to be continued...

"Geloof is het Lef van de Ziel dat de Durf in Dromen stopt".

Ik kijk naar de datum van mijn vorige Blog en ik schrik...

Ik kan niet zeggen dat ik aan het luilekkeren ( nieuw woord) was. 

Ik zal in elk geval, zoals beloofd, doorgaan met het vervolg op het vorige bericht. Ja, het is wel een hele lange pauze geweest!

Mijn schatjes, Wat is er veel tijd voorbij gegaan. Ik mis jullie allemaal daar in Nederland. Berichten van min (...) graden enzovoorts klinken mij  in de oren als perikelen uit een ver vreemd oord. Maar niets is minder waar natuurlijk. Ik heb er 21 jaar gewoond. Ik krijg natuurlijk gewoon mijn Nederlandse post hier toegestuurd dus helemaal "weg" ben ik niet. Ik kan alleen niet zeggen dat ik er naar terug verlang. De schoonheid van de seizoenen zal ik als natuurfanaat wel degelijk missen. 

Men zal mij niet horen beweren dat het in Neder land allemaal zo slecht is en hier allemaal zo geweldig. Gras blijft gras, of het nou groener is aan de overkant of niet, je zal het toch moeten maaien als het te hoog groeit. 

Uiteindelijk heeft het gemis de doorslag gegeven. Fundamenteel miste ik iets. Ik kon er mijn vinger nooit op leggen totdat God me kinderen schonk. Toen ze naar school gingen kwam het besef steeds duidelijker naar voren, dat ik tijdens mijn jeugd iets onmisbaar had dat ik mijn kinderen cadeau wilde geven. In de eerste plaats Vrijheid en ruimte. Ja als je in Nederland bijvoorbeeld op een boerderij opgroeit heb je ook vrijheid en ruimte. klopt... maar ik heb het niet alleen over het fysieke. Geestelijk meer ruimte en vrijheid, Ik wil het bijna niet zeggen maar voor mij beleefde ik naast de Ik- cultuur in Nederland ook de dwang- cultuur. Het westerse Dwang- cultuur. Iedereen wil ergens bij horen, ergens op lijken en is bang om buiten de maat te vallen. Ik wil hier niet te veel op in gaan, maar ik zeg wel dat ik het erg vreemd vind dat in een maatschappij waar de nadruk vooral ligt op persoonlijke ontwikkeling en zelfontplooiing het model of modellen al klaar staat(n) waar je naar zou moeten streven. 

Zo, denk daar maar eens over na. Nogmaals, dit is mijn mening, geen bewezen feit, 

Afijn er zijn nog talloze punten die ik op kan noemen om mijn keuze te onderbouwen, maar die laat ik voorlopig rusten. 

uiteindelijk kwam het hier op neer; na jarenlang bidden vasten en voorbereiding was het moment van de een op andere dag gewoon daar. Het beslissende gevoel van: 'dit is het'. Je ziet het in films, maar dit is echt waar. Alles valt dan opeens op zijn plek. Dingen waar ik jaren aan gewerkt heb, zorgen die talloze nachten verslonden vinden hun plek in de grote puzzel. Alles verloopt vlot en voor je het weet zit je in het vliegtuig. Nu ben ik al 5 maanden in Suriname en denk ik: WAT! when did this happen?!

We hebben kerst, oud op nieuw, een huwelijk in de familie gehad en de verjaardag van mijn eerste staat al weer voor de deur. Er klopt niets meer van mijn planning, maar God's plan is beter dan de mijne. Ja, ook ik sta met mond vol tanden over de accuraatheid en grootheid van de vervulling van Goddelijke beloftes. 

Ik hoop dat mijn kinderen dit vertrouwen in God leren, dat ze hun horizon durven verbreden en niet uit angst- en "wat als" te leven. Ik hoop ze aan te moedigen de durf en het geloof te hebben om uiteraard verstandig hun eigen pad te volgen. Mijn wens is dat ze God voor alles zetten en beseffen dat vallen en opstaan bij het leven horen. Ik bidt dat ze het inzicht krijgen om los te kunnen breken van soms eeuwen oude verlammende doctrines. Dat ze niet op de wereld wachten om ze in hun eigen kracht te zetten, maar beseffen dat alle kracht van God afkomstig is, niet op de mens te vertrouwen en ook niet naar eigen inzicht te leven. 

Natuurlijk is dit voor een ouder een levenstaak en is één verhuizing-kje niet voldoende om al deze dingen te leren. Maar ze zeggen: 'het leven van de ouders is het boek waar uit de kinderen lering trekken. Ik hoop dat dit een goede bladzijde is in hun studieboek. 

Ik hoop ze aan te moedigen dat wanneer zij zelf op een kruispunt komen te staan, ze de stap durven zetten naar een weloverwogen diepere bewustwording. 

En aan de lezer laat ik dit na: Volg de voetsporen naar waar je eigen levensreis je brengen zal en geloof in de dag van morgen. of het nou in dit leven is of de volgende. GOD IS

VM.

Ja, Suriname, So What!

mond vol tanden, ja met een OPEN MOND VOL TANDEN, waarvan een kies een gaatje heeft, kijken mijn kids naar de wondere wereld om zich heen. Je zou niet denken dat ze al eerder in Suriname zijn geweest. De oudste zelfs twee keer. Die kan zich nog vaag iets herinneren, maar niet genoeg om zich een beeld te vormen van het land.

Ik geniet! Met een smile die lichtelijk verraad wat ik denk stel ik ze de vraag:'En, wat vinden jullie van Suriname, Is het zo ver achter als jullie gedacht hadden?'.

Ze hebben amper tijd om te antwoorden zo ingenomen zijn ze met de schoonheid van het land. Mijn oudste begon in het vliegtuig al helemaal op te leven. Hij had plotseling ritme en hij draaide zijn tong zoals Surinamers over Nederlandse Surinamers zeggen, alleen dan de andere kant op. Verwonderd zat ik naar mijn kind te kijken die op één van de nieuwste Surinaamse hits zat te jammen. "Dit is mijn Jam", mompelde hij met een uit de lucht gevallen Surinaams accent. Breek mijn klomp en laat het op Schiphol achter, want dit had ik van de tweede verwacht en niet van de oudste. Die was, Met alle respect naar de originele en ingeburgerde kaasjes, zo oer Hollands. Hij had geen ritme, had een zwaar Nederlands accent en nah ja.. het is maar goed dat ik nog wist dat hij Surinaamse roots heeft.

Maar het deed me goed. Zij hebben natuurlijk ook de nodige kritiek en negativiteit over zich heen gehad omtrent de verhuizing. "omdat jou mama nou zo nodig naar haar land terug moet...".

Mama zei alleen:"het ene land is niet te vergelijken met het ander, het is gewoon anders. Beiden hebben ze hun plus en min punten. Het is gewoon het soort kwaliteit van leven dat de doorslag geeft voor mijn voorkeur". Dit laatste valt natuurlijk niet uit te leggen dus laat ik ze het maar zien.

Aangezien niet iedereen dit met eigen ogen kan zien zal ik proberen het een en ander toe te lichten.

Nou,...( en ik adem diep in, en kies mijn woorden zorgvuldig uit). Vooropgesteld is dat dit mijn persoonlijke mening is, die gebaseerd is op mijn persoonlijke ervaringen, mijn persoonlijke levenspad en voorkeuren die ertoe hebben geleid dat ik deze keuze heb gemaakt. Ik moet erbij zeggen dat het altijd al de bedoeling was om terug te keren, zoals veel naar Nederland vertrekkende Surinamers zich voor houden. Ik was pas 9, bijna 10, maar ik was me al heel bewust van dit feit. maar ik had toen al een open mind. Nederland kon mijn gedachten nog veranderen of misschien kwam ik na een omweg uiteindelijk toch hier terug, of settelde ik mij geheel ergens anders.

Hier gaat ie dan.
12 mrt 1994, Suriname

Ik vertrek.
Bij aankomst in Nederland verwachtte ik een upgrade van iets. Wat dat iets is? daar is geen eenduidig antwoord op te geven. Op die leeftijd had ik geen idee wat dat zou moeten betekenen. het was gewoon een geïndoctrineerde verwachting.

In Nederland heeft men het over "Utopia", in Suriname over "Nederland" ( dit is allang niet meer bij iedereen zo, maar helaas komt het nog veel te vaak voor).
Nederland is het paradijs, daar ruikt iedereen lekker, wit zijn is beter en daar hebben ze alles tip top in orde. Daar moet je zijn als je een goed leven wilt. Het gras is daar altijd, maar dan ook altijd, groener! (ook als het bevroren is, wat natuurlijk ook zijn schoonheid heeft). dit zijn even lukraak een aantal gedachten, zoals ik ze als kind overgenomen heb, in een notendop . Je hoort de volwassenen praten, je ziet hoe blanken bijna als Goden behandeld worden, en als er familie uit Nederland komt slooft men zich uit en wordt het beste van de beste uit de kast gehaald.
Je mag niet eens "witten"zeggen want Blanken zijn niet wit. Waarom ze mij dan wel zwart noemen is mij nog altijd een raadsel.
Wanneer de koffer van je familie uit Nederland open gaat ruikt het alsof ze uit het land van sprookjes komen (kwestie van de juiste wasverzachter).
Het verschil tussen 'hier' en 'daar', 'zij'en 'wij' is duidelijk. Ik probeer hier balans in te vinden in de opvoeding van mijn eigen kinderen. Ze zijn geboren en getogen op Nederlandse bodem, het maakt onderdeel uit van wie ze zijn. Ook van mij, want het land en ik hebben lange tijd onderdeel van elkaar uitgemaakt en zeker invloed op elkaar gehad.

Schiphol.
Het eerste wat opvalt is het gebrek aan of eigenlijk de vermindering van daglicht. het is zo donker hier.Op dat moment had het kunstlicht op de luchthaven totaal geen toegevoegde waarde voor mij. Ik kom uit een land waar er een overvloed aan zonlicht is en ik meer buiten was dan binnen. al die lichten en muren zorgden alleen voor verwarring en een benauwd gevoel. Ik was zo opgelucht toen ik iets dat op 'buiten' leek zag. Dit was ook verwarrend want ik kon niet opmaken of het nou open of dicht was. (Ik had nog nooit zoveel glas gezien). Het was "buiten" ook niet veel lichter.

Gehoorzaam liep ik aan mijn moeders hand af op "buiten". Pas toen ik mensen door de draaideur zag komen wist ik dat het een muur was. Maar.. hoe werkt dat dan, als we maar niet klem komen te zitten. wie doet de deur voor ons open?
Ah, zie je wel, het schuift. alles komt goed! ook met die grijze lucht, die verdwijnt vast weer snel net als in Suriname ( kuch).

Toen gingen de buitenste deuren open... wel! Nederland gaf me letterlijk en figuurlijk een klap in het gezicht. Kon niemand mij waarschuwen voor die ijzige wind?! Met temperaturen net boven nul en een windkracht die mijn gezicht echt, echt opzij klapte en de adem benam, verliet mijn jeje  (ziel) mij. Vervolgens vluchtte die terug naar Suriname om 21 jaar lang op mijn terugkeer te wachten.

Ik lieg niet als ik zeg dat ik, tegen beter weten in, een fractie van een seconde de mogelijkheid onderzocht om weer in het vliegtuig te stappen. Mijn moeder moet mijn aarzeling gevoeld hebben, want ze greep mijn hand steviger vast en zei iets van:"kom even doorbijten", of iets dergelijks.

Zucht... de Auteur last even een pauze in. het herleven van dit moment heeft veel energie gekost.

to be continued...

\

sitting under a tree 

a place I prefer to be 

quiet, no noise around 

just that of natures sound 

the sweet scent of nectar 

and fruit trees 

my heart is contempt 

my soul is at ease.

Mevrouw waar is uw man?

... ( insert geërgerde smiley hier!) Ik heb geen man. Dit is de vraag die volgde na: "Reist u alleen met de kinderen". 

Na meer voor de vorm om mij heen te hebben gekeken, zegt mijn mond: "ja", maar ik denk, "dat zie je tog! Mens schiet op, ik moet een vlucht halen".

Maar ik blijf beleefd en quasi sereen, ik tel tot tien en probeer mijn ademhaling te bedaren omdat mijn pulserende neusvleugels de opborrelende woede verraden. 

Wat ik ontzettend knap van me vond aangezien mevrouw de paspoort controle het tot haar levens taak maakte om het leven zuur te maken van elk persoon die alleen reisde met kinderen. Waar ik nog een half uur had om bij de gate te komen was dat nu gereduceerd tot -5 minuten! Er stonden maar twee wachtenden voor me. Hoe was dit mogelijk?! 

De stem die mijn neusvleugels tot bedaren bracht vertelde me kalm dat het maar goed is zo, anders zouden kidnappers rustig hun gang kunnen gaan. Na naar Mijn eigen engeltjes, die welgemanierd en geduldig stonden te wachten, te hebben gekeken, was ik mevrouw de paspoort controle toch dankbaar dat ze haar werk serieus nam. 

Het is dezelfde stem die mijn hele leven bij me is geweest. Die me door moeilijke tijden heeft geholpen en dus ook door het moeilijke afscheid van mijn familie op Schiphol. Vooral van mijn moeder, want na 31 jaar hang ik, nog steeds, nog net niet aan de borst (lees moederskindje).

Ik ga weg uit Nederland, ik vertrek. 

Na 21 jaar ga ik terug naar mijn land van herkomst, Suriname. Ik ga op reis en ik neem mee...

Sommigen reageerden alsof het doodsvonnis over me was uitgesproken. De ontzette blikken, die ik met een glimlach beantwoorde, vertelden me dat ik wel werelds slechtste moeder moet zijn om twee onschuldige kinderen naar een God vergeten land te brengen terwijl ze reeds in het land van welvaart en geluk verkeren. 

de vragen die me rechtstreeks gesteld zijn waren wat vriendelijker van aard:

wat moet je daar? 

spreken ze Nederlands daar?

Hebben ze wel elektriciteit?

moeten jullie dan ook s'avonds in het holst van de nacht naar buiten om in een gat te poepen?

ga je dan ook een lendendoek dragen?

Top reactie was toch echt: Oh nee geef me geen slecht nieuws, de wereld is hard, gevolgd door een diepe zucht en ogen vol medelijden en tranen.

... zucht, ja de wereld is hard en niet alleen Suriname.

Allemaal vragen waar ik na al die jaren al lang niet meer van op kijk. 

Ik had wel enigszins verwacht dat anno 2015 een grotere deel van de bevolking iets meer geschoold zou zijn over hun voormalige kolonie waar ze een groot deel van hun rijkdom aan danken, en over diens mensen waar ze 400 jaar "gebruik van mogen hebben maken". Afijn, er valt ook niet veel te verwachten aangezien er tijdens de geschiedenis les niet al te over wordt onderwezen. Jammer genoeg helpen de "met Suriname bekenden" ook niet allemaal echt om dit beeld te veranderen. Ik ken veel mensen van verschillende nationaliteiten en ik heb werkelijk waar geen een negatief over zijn of haar land horen praten, ongeacht hun afkomst en moeilijkheden... behalve een voor mij nog te groot aantal "met Suriname bekenden". 

Voor een kind die jong uit Suriname is weggegaan heb ik meer door zelfstudie en vragen stellen het een en ander geleerd over de geschiedenis van Suriname en Nederland. Nederland heeft een multiculturele samenleving . en is tolerant naar andere volken toe. Maar je bent in Nederland dus gedraag je ook als Nederlander.  en als je daar problemen mee hebt... dan moet je maar terug naar je eigen land...

In Nederland neem ik voorlopig afscheid met Adieu, tot ooit weer ziens. Je hebt me helpen vormen, hard gemaakt, zacht gemaakt, leren lachen, leren huilen, leren liefhebben, leren loslaten, veel bijgeleerd en veel afgeleerd.

Ik ben dankbaar dat ik er heb mogen wonen, maar het is simpelweg gewoon tijd om verder te gaan. Het leven is een reis. We zien wel weer waar we terecht komen. Angst is geen goede metgezel, de liefde van God wel.

Met een rugzak vol levenslessen, mijn twee kinderen, een enkeltje Suriname en na een: "Ik bel mijn collega's bij de belasting oven op om te kijken of u niet heel dom stiekem weg probeert te vluchten terwijl u nog schulden hebt - check" van de marechaussee, zit ik dan eindelijk in het vliegtuig met nog 8,5 uur te gaan. 

Met een hartelijke groet aan mijn gastouderland en de dierbaren die het nog huisvest vliegen we de oceaan over naar mijn vaderland, naar wie weet waar nog meer heen, vol hoop,liefde, geloof en bereidwilligheid.

VanessaM.